Najnowsza wersja projektu zmian w PIT i CIT przynosi ważne wieści dla przedsiębiorców: wycofano się z części podwyżek stawek ryczałtu oraz zaplanowano abolicję dla spółek na estońskim CIT. Podatnicy, którzy uchybili wymogom formalnym przy sporządzaniu śródrocznego sprawozdania finansowego, zyskają czas na uzupełnienie dokumentacji bez utraty prawa do ryczałtu. Sprawdź, do

Przeniesienie udziałów w spółce opodatkowanej ryczałtem od dochodów spółek to nie tylko formalność korporacyjna, ale decyzja bezpośrednio wpływająca na prawo do stosowania preferencyjnego reżimu. Objęcie udziałów przez podmiot inny niż osoba fizyczna czy nieprzemyślane powiązania strukturalne mogą doprowadzić do natychmiastowej utraty prawa do estońskiego CIT. Sprawdź, jak przeprowadzić podatkowy „test

Rok 2026 przynosi koniec pierwszego, 4-letniego okresu opodatkowania estońskim CIT dla wielu spółek. Choć ryczałt przedłuża się automatycznie, to idealny moment na audyt rozliczeń i ocenę, czy ten model nadal opłaca się Twojej firmie. Sprawdź, na co zwrócić uwagę przed podjęciem decyzji o kontynuacji lub powrocie do klasycznego CIT

Spóźniony podpis pod sprawozdaniem finansowym potrafił pozbawić spółkę prawa do ryczałtu i wpędzić ją w kosztowną pułapkę podatkową. Ministerstwo Finansów przygotowuje tzw. abolicję podatkową, która ma uratować przedsiębiorców przed skutkami tych drobnych błędów formalnych. Sprawdź, kogo obejmą nowe przepisy i co zrobić z rozliczeniami, zanim ustawa wejdzie w życie.

Fiskus coraz wnikliwiej przygląda się firmom rozliczającym się estońskim CIT-em. Urzędnicy pod lupę biorą nie tylko sam moment przejścia na ryczałt, ale też tzw. ukryte zyski oraz transakcje ze wspólnikami. Sprawdź, na co zwracają uwagę kontrolerzy i jak zabezpieczyć swoją spółkę przed ryzykiem zakwestionowania tej formy opodatkowania.

Czy fiskus może odmówić wydania interpretacji indywidualnej, powołując się na klauzulę GAAR? Wyrok WSA we Wrocławiu pokazuje, jak istotne są granice takiej odmowy i standard uzasadnienia stosowany przez organy podatkowe.

Przepisy o estońskim CIT nie wyjaśniają jednoznacznie, kiedy poniesiony koszt staje się wydatkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą. Szczególne wątpliwości dotyczą kar umownych, wydatków reprezentacyjnych oraz kosztów o charakterze pośrednim lub mieszanym. Sprawdź, jakie kryteria mogą decydować o ich podatkowej kwalifikacji i dlaczego brak możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów

Estoński CIT nadal pozostaje jedną z najpopularniejszych form opodatkowania spółek, ale korzystanie z tego rozwiązania wymaga spełniania wielu warunków formalnych. W praktyce nawet pozornie niewielkie uchybienia mogą prowadzić do sporów z fiskusem i podważać prawo do preferencyjnego rozliczenia. Jednocześnie planowane zmiany mają częściowo uporządkować niektóre z dotychczasowych problemów. Które formalności

Przejście na estoński CIT zmienia sposób patrzenia na leasing i rozliczanie samochodów w spółce. Znikają znane limity kosztowe, ale pojawiają się nowe ryzyka związane z ukrytymi zyskami oraz sposobem wykorzystywania pojazdu. To właśnie te kwestie najczęściej decydują dziś o bezpieczeństwie rozliczeń.

Wejście w estoński CIT nie kończy się na wyborze nowego modelu opodatkowania. Jednym z najważniejszych etapów tego procesu jest korekta wstępna, która wymaga precyzyjnego rozliczenia różnic między wynikiem podatkowym a rachunkowym. To właśnie na tym etapie łatwo o błąd, który może wpłynąć na dalsze rozliczenia spółki.

Aport do spółki może uruchomić w estońskim CIT skutki, które wcale nie są tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Gdy do tego dochodzą rozbieżne wyroki sądów, problem przestaje dotyczyć wyłącznie interpretacji przepisu, a zaczyna wpływać na bezpieczeństwo planowanych działań restrukturyzacyjnych.

Rozliczanie samochodu w estońskim CIT potrafi zaskoczyć, zwłaszcza gdy pojawia się element użytkowania prywatnego. Wydatki, które w klasycznym modelu były stosunkowo przewidywalne, mogą w tym systemie prowadzić do zupełnie innych skutków podatkowych. Kluczowe znaczenie ma sposób korzystania z pojazdu oraz jego właściwe udokumentowanie. Gdzie pojawiają się największe ryzyka i kiedy