Wydatki niezwiązane z działalnością w estońskim CIT – gdzie leży granica?

Istotne jest rozróżnienie między wydatkami niezwiązanymi a ukrytymi zyskami na gruncie estońskiego CIT, o czym pisaliśmy w poprzednich artykułach na blogu. Przepisy ustawy o CIT szczegółowo regulują kwestie ukrytych zysków, jednak w przypadku wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą ustawodawca pozostawił przedsiębiorców bez jednoznacznych wskazówek. W praktyce oznacza to konieczność analizowania każdego wydatku indywidualnie. Organy podatkowe oraz Ministerstwo Finansów próbują wskazywać kierunki interpretacyjne, jednak nadal wiele sytuacji pozostaje niejednoznacznych.

Szczególnie problematyczne są wydatki, które pośrednio wiążą się z działalnością gospodarczą albo służą zabezpieczeniu źródła przychodów, ale jednocześnie mają charakter sankcyjny, reprezentacyjny lub mieszany. W praktyce organów podatkowych coraz większe znaczenie ma analiza celu gospodarczego danego wydatku. Fiskus wskazuje, że istotne jest ustalenie, czy wydatek został poniesiony w celu osiągania zysków, zabezpieczenia działalności albo utrzymania źródła przychodów. Jeżeli wydatek pozostaje racjonalnie związany z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, istnieje większa szansa na uznanie go za związany z działalnością gospodarczą.

Problem pojawia się jednak wtedy, gdy wydatek ma charakter pośredni, nietypowy albo wynika z błędów organizacyjnych przedsiębiorcy. W takich przypadkach granica pomiędzy wydatkiem związanym i niezwiązanym z działalnością staje się bardzo płynna. W praktyce wielu przedsiębiorców zakłada błędnie, że skoro określony wydatek nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w klasycznym CIT, to automatycznie będzie opodatkowany estońskim CIT. Takie podejście jest nieprawidłowe. Dobrym przykładem są kary umowne.

W klasycznym CIT część kar umownych nie stanowi kosztu podatkowego. Nie oznacza to jednak automatycznie, że każda kara umowna będzie wydatkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą. Jeżeli kara pozostaje efektem prowadzonej działalności i jest związana z realizacją kontraktu, może zostać uznana za wydatek związany z działalnością gospodarczą. Szczególnie problematyczne pozostają także np. wydatki na reprezentację. Pozytywnym kierunkiem interpretacyjnym jest jednak coraz częstsze uznawanie wydatków pracowniczych za związane z działalnością gospodarczą.

Sprawdź i skorzystaj z kursu podatkowo-księgowego o estońskim CIT https://platforma.ikidp.pl/courses/rachunkowosc-spolek-na-estonskim-cit-z-planem-kont-i-polityka-rachunkowosci/

Autor

Redaktor prowadzący

Redaktor naczelny